Παχυσαρκία και Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 – Πώς σχετίζονται; Η Ενδοκρινολόγος-Διαβητολόγος Οδύσσεια Κωνστάντουρα μας εξηγεί
![](http://www.fashionfever.world/wp-admin/admin-ajax.php?action=kernel&p=image&src=%7B%22file%22%3A%22wp-content%2Fuploads%2F2024%2F03%2FPaxysarkia.jpg%22%2C%22thumbnail%22%3A%221500%2C1000%2C%22%7D&hash=54e7bee3)
![](http://www.fashionfever.world/wp-content/uploads/2023/05/roula-photo.jpg)
Ρούλα Καρπουζλή
Η Παχυσαρκία αποτελεί τον κύριο παράγοντα κινδύνου για την πρόκληση του ΣΔτ2. Στατιστικά στοιχεία του Π.Ο.Υ. δείχνουν πως το 44% των συνολικών περιπτώσεων διαβήτη έχουν ως αιτία το υπερβάλλον σωματικό βάρος, είτε πρόκειται για υπέρβαρους, είτε για παχύσαρκους ασθενείς.
Νεότερες μελέτες τόσο σε άνδρες όσο και σε γυναίκες επιβεβαίωσαν τη σύνδεση μεταξύ παχυσαρκίας και ΣΔτ2 ενώ έδειξαν ότι ο σχετικός κίνδυνος εμφάνισης ΣΔτ2 αυξάνεται παράλληλα με τη αύξηση του ΔΜΣ.
Εκτός όμως από την απόλυτη τιμή του ΔΜΣ υπάρχουν τρεις παράγοντες σχετικοί με το βάρος που συμβάλουν στην εκδήλωση του ΣΔτ2:
1. Η αύξηση του σωματικού βάρους στον χρόνο
2. Η διάρκεια της παχυσαρκίας
3. Η κατανομή του λίπους στο σώμα
Αν και είναι τεκμηριωμένη η συμβολή του σωματικού βάρους στην εμφάνιση του ΣΔτ2, η παθολοφυσιολογική συσχέτιση των δύο αυτών νοσημάτων δεν έχει πλήρως διευκρινιστεί. Η ενδοκρινική δράση του λιπώδους ιστού και η αντίσταση στην ινσουλίνη που χαρακτηρίζει και τις δύο καταστάσεις, ίσως να αποτελεί το κυριότερο συνδετικό κρίκο μεταξύ παχυσαρκίας και διαβήτη. Ο όρος αντίσταση στην ινσουλίνη δείχνει μία κατάσταση στην οποία φυσιολογικές συγκεντρώσεις της ορμόνης παρουσιάζουν μείωση της αναμενόμενης βιολογικής απάντησης.
Η αντίσταση στην ινσουλίνη και η αντίστοιχη υπερινσουλιναιμία, αποτελούν τη μεταβολική διαταραχή που προηγείται της εμφάνισης του ΣΔτ2, ενώ σε μη διαβητικά άτομα σχετίζονται με αύξηση του ΔΜΣ καθώς και με την παχυσαρκία κεντρικού τύπου.
![](http://www.fashionfever.world/wp-content/uploads/2023/05/roula-photo.jpg)